Menu
Patiënt

‘Ik blijf ervoor gaan’

Theo Solen (69) heeft altijd gesport en roken was aan hem niet besteed. En toch was daar de diagnose: niet rokers gerelateerde longkanker. Iets dat begon met een jichtaanval werd: een zoektocht tussen pijn en geluk.

'Zoektocht naar balans tussen pijn en geluk'

‘Hoe kan het waar zijn’, was de eerste reactie van Theo Solen toen de internist halverwege oktober 2017 met de diagnose kwam: ‘u heeft longkanker met uitzaaiingen in de lymfeklieren en botten, wij kunnen niets voor u doen.’ De doorverwijzing naar longarts Suzy Samii bracht beter nieuws: er was hoop. Theo startte onder begeleiding van longarts Joop van de Langen met behandeling gericht op levensverlenging in het Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis wetende dat genezing niet meer mogelijk was. ‘Eerst ging het helemaal mis. Na de eerste bestralingen hapte ik naar lucht. Daarna sloeg een ander medicijn wel aan en ik begon er weer steeds beter uit te zien en kwam ook stapsgewijs weer op gewicht.’ Naast bezoeken aan het AVL werd in die periode naar tevredenheid ook veel aandacht besteed aan de revalidatie vanuit dit ziekenhuis.

Zoektocht

Veel onderzoek en vervolgbehandeling volgen. Onder meer bij de Radiotherapie Groep. ‘Prachtige accommodatie en top medewerkers’, zegt Theo. Eind 2018 wordt het opnieuw wat minder en begin dit jaar komt er meer slecht nieuws voor hem. Er wordt een tumor in zijn schedel ontdekt en er moet worden bestraald. Theo doet nu onder meer mee aan experimenteel onderzoek met medicijnen uit Amerika. Het slaat aan, is het laatste bericht. Hij blijft ook strijdbaar. ‘Ik ben blij dat ik wat de gezondheidszorg betreft in Nederland woon. Het Deventer Ziekenhuis en het AVL mogen met hun mensen trots zijn. Voor mij is het nu een leven met onzekerheden en angst, het is niet meer wat het was. Het is een zoektocht geworden naar balans tussen pijn en geluk, tussen levensgeluk en afstemmen. Een balans zoeken tussen praktisch/emotioneel/ medisch/systematisch leven. Er is zware rol voor mijn partner, onze kinderen en daarmee ook teleurstelling na 45 jaar mooi huwelijk. Toch: ik blijf ervoor gaan.’

Terugkijkend

Als Theo terugkijkt op het zorgproces, komt hij tot volgende bevindingen. ‘Ik vond het moment van de eerste diagnose moeilijk. En dan zit je in een omgeving zonder privacy waarbij je het gevoel hebt dat iedereen je aankijkt. Dat zou beter kunnen.’ Verder zegt hij: ‘Zoek vertrouwen. Roep direct na de diagnose het gezin bij elkaar en zorg voor één sluitend cliëntdossier. Ga als cliënt niet zonder afspraak het ziekenhuis uit en maak samen met kinderen een samenvatting. Leg elk gesprek vast zodat iedereen dezelfde taal spreekt. Dat geeft rust. Laat artsen zo min mogelijk moeilijke woorden en begrippen gebruiken en laat ze informatie gedoseerd aanbrengen. Jargon is voor een arts vanzelfsprekend maar voor een gewone burger een niet vanzelfsprekend te leggen puzzel.’ Enthousiast is hij over de rol van de casemanagers oncologie. ‘Je kunt ze alles vragen. Mooi, hoewel het allemaal zwaar is, dat dit zorgproces zo georganiseerd is.’ Veel steun ook vanuit thuis. Positief is Theo ook over het samenwerken tussen AVL en longarts Samii: ‘Dat is echt een warm samenspel.’