Menu
Patiënt

‘Alsof ik een sprookje leef’

Dankzij de spiegeltherapie kon Zdenka Wagenaar uit Harfsen na 22 jaar weer haar hobby's uitoefenen: tuinieren, breien....

Haar leven veranderde er spectaculair door.

'Een simpele spiegel veranderde mijn leven'

Spiegeltje, spiegeltje aan de wand…. Het klinkt niet alleen als het begin van een sprookje, Zdenka Wagenaar uit Harfsen leeft ook in een sprookjeswereld. 22 jaar had ze last van posttraumatische dystrofie, maar sinds drie maanden zijn haar klachten dankzij de spiegeltherapie, verzorgd door de ergotherapeuten van het Deventer Ziekenhuis, spectaculair afgenomen. Midden jaren negentig krijgt Zdenka Wagenaar spontaan een peesschedeontsteking in haar rechterhand. Ze krijgt een injectie, maar al snel werd posttraumatische dystrofie geconstateerd. Einde baan als leidster van een opvang en het einde van veel van haar dromen. Schrijven met rechts, tuinieren, breien, het kan allemaal niet meer. Zdenka: ‘De diagnose was net zo snel gesteld als de oplossing ver weg.’

Dystrofie

‘Posttraumatische dystrofie is een ongrijpbare ziekte’, vertelt ergotherapeut Mirjam Molenaar. ‘Het is een ontstekingsreactie van het lichaam op een trauma. Ergens wordt het zenuwstelsel ontregeld, maar hoe het exact werkt, weten we niet. Misschien is het – zoals een hernia - een zenuwinklemming. Wat we wel weten, is dat het een raadsel is dat ontzettend veel pijn en last veroorzaakt.’ Zdenka hoeft haar hand maar te stoten of het is mis. Zelfs een splinter maakt de hand rood, blauw of dik. Een simpele handdruk bij een begroeting brengt de ommekeer in haar leven. ‘Ik had vier personen een handdruk gegeven, de vijfde werd me fataal. Die persoon drukte net op de kwetsbare plek en ik kreeg ontzettend veel pijn.’ De huisarts verwees Zdenka door naar de pijnpoli van het Deventer Ziekenhuis. Het begin van een nieuw leven dankzij de spiegeltherapie.

Spiegeltherapie

Om te demonstreren hoe de therapie werkt, zet Molenaar een spiegel op tafel. De gezonde hand ervoor, de aangedane hand erachter. Zdenka kijkt in de spiegel, concentreert zich op de gekwetste hand en doet met de gezonde hand bewegingen die synchroon door haar aangedane hand nagebootst moeten worden. Zdenka: ‘Ik ben er in juli mee begonnen en nu – drie maanden later - gaat het zó goed met me.’ Molenaar: ‘De idee is dat je hersenen zo worden geactiveerd dat de aangedane hand de gewoonten van de goede hand weer overneemt.’ Zdenka is het levende bewijs dat het kan. ‘Ik kneep in het begin van de therapie mijn goede hand tot een vuist en keek soms wat de slechte hand achter de spiegel deed. In het begin dacht ik dat die ook een vuist maakte, maar die kwam maar tot de helft. Toch zeiden mijn hersenen iets anders. Een paar maanden later - ik oefen drie keer per dag zo’n vijf à tien minuten - lukte het wel. Mijn goede en aangedane hand deden hetzelfde!’ Molenaar: ‘Je fopt de hersenen door ze te laten denken dat de slechte hand weer goed beweegt.’

Anderen helpen

De functies in Zdenka’s hand zijn terug, de pijn is vele malen minder, de gevoelloosheid in haar vingers ook. Zdenka kan weer handwerken en schrijven met rechts lukt weer en misschien straks zelfs weer tuinieren. De bezoekjes aan het Deventer Ziekenhuis hebben haar teruggebracht in een wereld, waarvan ze het bestaan niet meer wist. ‘Alsof ik in een sprookje leef.’