Lintopdrachten overslaan
Verdergaan naar hoofdinhoud
Omhoog

Hoe kunnen wij u helpen?

NIEUWS

A - Z AZ lijst gebruiken om een pagina te vinden
Home > Organisatie > Nieuws > ‘We zijn er voor de kleine kwaliteit’
Hier leest u al het nieuws van het Deventer Ziekenhuis Nieuws Nieuws

‘We zijn er voor de kleine kwaliteit’

Vrijdag 12 januari 2018

Dit bericht komt uit ons nieuwsarchief
Sommige gegevens kunnen daarom verouderd zijn

​Fusies, nieuwbouw, grote investeringen, strategisch beleid… Alles komt op tafel bij de Cliëntenraad van het Deventer Ziekenhuis. Toch noemt Leo Folgering bij zijn afscheid na acht jaar Cliëntenraad de prijs ‘gastvrijheid  met sterren’, kledinghaakjes bij de poli en hogere toiletten als kleine wapenfeiten. ‘Het ziekenhuis zou nog meer een hotel moeten worden.’

Net als een OR en een Medezeggenschapsraad is de Cliëntenraad een wettelijk verplicht adviesorgaan voor het bestuur. De Cliëntenraad focust zich op wat de patiënt aangaat. ‘We vertegenwoordigen niet de cliënt/patiënt direct’, zegt Leo Folgering. ‘Wel het cliëntperspectief. We kijken door de ogen van de (potentiële) patiënt en adviseren het bestuur om het verblijf en behandeling van de patiënt te optimaliseren. Wij stellen altijd de vraag bij voorgenomen besluiten: wat betekent dit voor de patiënt. Over medisch technische zaken vormen wij ons vanuit de specifieke cliëntenraad-rol geen oordeel. Daar bemoeien wij ons niet mee, ook al zijn wij uiterst belangstellend over de kwaliteit daarvan.’

leo folgering.png

Wapenfeiten
De Cliëntenraad heeft destijds geadviseerd over de overwogen fusie tussen Gelre en Deventer Ziekenhuis (‘te groot, te lange lijnen, te onpersoonlijk’), adviseerde mee over het aannemen van nieuwe bestuurders en vormde een oordeel over de miljoeneninvesteringen rond de hybride OK. Toch zijn dat niet de wapenfeiten die Leo Folgering noemt na acht jaar Cliëntenraad. ‘Wij zijn er vooral voor de kleine kwaliteit. We hoorden klachten dat de kledinghaken op de poli te klein waren en de kleding op de grond viel. Dan kaarten we dat aan. Toiletten die te laag waren waardoor oudere mensen niet op kunnen staan. Brood in de kliniek dat niet lekker zou zijn. Een lage leuning naar de kinderafdeling… Op dat soort kleine details kun je als Cliëntenraad het verschil maken. Of er naar ons geluisterd wordt? Zeker. We kunnen onderwerpen agenderen én net even die andere vraag stellen waar het bestuur toch over na gaat denken. We kunnen beroepsblindheid helpen voorkomen. We overschatten onze rol niet, maar onderschatten het ook niet.’

Dominee en glas wijn
Terugkijkend op acht jaar Cliëntenraad noemt Leo Folgering het twee keer winnen van de prijs  Gastvrijheid met sterren als ultiem hoogtepunt. ‘Daar hebben we als raad toch wel heel hard aan meegewerkt.’ Bijzonder was ook de discussie rond het verdwijnen van de ziekenhuisdominee. ‘Als raad moet je dan wel met een advies komen.’ Leo Folgering heeft niet alles kunnen realiseren wat hij wilde. ‘Ik vind nog steeds dat de trap vanuit de hal naar de parkeergarage te onzichtbaar is voor de argeloze bezoeker. En’, hij zegt lachend, ‘ik vind het idioot dat wanneer ik als patiënt of mijn bezoek een glas wijn wil drinken, dat dat niet zou kunnen. Van mij mag het ziekenhuis – naast het zijn van een reparatiewerkplaats van het menselijk lijf- nog veel meer óók een hotelfunctie krijgen. Het ziekenhuis is het enige “hotel” ter wereld waar je kamerdeur altijd open staat.’ Leo was als patiënt zelf gast in zijn ‘eigen’ hotel. Hoe heeft hij dat ervaren? ‘Ik ben de grootste fan van dit ziekenhuis. De bejegening van patiënt is hier geweldig. Iedereen is hier zo lief!’

‘Ga het missen’
Leo Folgering is aan het einde gekomen van zijn wettelijke termijn van twee keer vier jaar. Gemiddeld was hij zo’n twee tot drie dagen per maand bezig met de Cliëntenraad. ‘Ik ga het werk echt missen. De mensen, de materie… Nuttig werk gedaan ook. In de huidige samenleving leven we steeds minder echt sámen. Dat gevoel van sámen heb ik in acht jaar Cliëntenraad juist wel gehad.’ Kledinghaakjes, toiletpotten en beter brood achterlatend. Nu dat glaasje wijn nog…

 

 

Terug...